La lastatempaj lokaj elektoj en Anglio kaj la parlamentaj elektoj en Kimrio skuis la tradician britan du-partian sistemon. Dum la Laborista Partio kaj la Konservativuloj perdas terenon, du tre malsamaj fortoj rapide kreskas: la Verduloj kaj la dekstra-populisma Reform UK.

La Verda Partio de Anglio kaj Kimrio prezentas siajn rezultojn kiel historian sukceson. La partio gajnis 587 lokajn konsiliajn seĝojn en Anglio — senprecedenca progreso — kaj unuafoje en sia historio enigis du deputitojn en la kimran parlamenton, la Senedd. (Wikipédia)

Laŭ la verda gvidanto Zack Polanski, la malnova du-partia politiko estas “mortinta kaj enterigita”. La Verduloj opinias, ke kreskanta nombro da civitanoj ne plu fidas la tradiciajn partiojn kaj serĉas alternativojn. (The Guardian)

Sed la granda ŝoko de la elektoj venis de Reform UK, la partio de Nigel Farage. Ĝi faris grandajn progresojn en multaj laboristaj kaj konservativaj regionoj, precipe en socie malfavorataj areoj de Anglio. En kelkaj lokoj Reform UK fariĝis la ĉefa politika forto. (The Guardian)

La Verduloj ne provas nei tiun realon. Male: ili konsideras la kreskon de Reform UK kiel signon de profunda socia kaj politika kolero. Sed ili argumentas, ke tiu malkontento povas konduki aŭ al timo kaj naciismo — aŭ al sociala kaj ekologia transformo.

En siaj deklaroj la Verduloj emfazas, ke oni ne devas respondi al la ekstremdekstro per kopiado de ĝiaj temoj aŭ sloganoj, precipe rilate al enmigrado. Ili prezentas sin kiel forton de “espero kontraŭ malamo”. (Big Issue)

La kontrasto inter Kimrio kaj Anglio aparte atentindas. En Kimrio, la naciisma kaj progresema partio Plaid Cymru sukcesis superi Reform UK danke al inkluziva vizio de kimra identeco, bazita sur civitaneco kaj socia justeco prefere ol sur ekskludo aŭ etna naciismo. (The Guardian)

La brita politika pejzaĝo do rapide fragmentiĝas. La dominado de la du grandaj tradiciaj partioj malfortiĝas, dum novaj fortoj provas kapti la kreskantan malkontenton de la loĝantaro. La demando nun estas: ĉu la estonteco apartenos al la ekologoj kaj progresistoj — aŭ al la dekstra populismo?

Jam nun ŝajnas klare, ke Britio eniras novan politikan periodon.