La municipaj elektoj de marto 2026 en Francio ne ripetis la grandan momenton de 2020. Tio estas la unua fakto, kaj ne utilas ĝin nei. La ekologiistoj retenis Lionon, Grenoblon kaj Tours, sed perdis ses urbojn gajnitajn antaŭ ses jaroj: Bordeaux, Strasbourg, Besançon, Poitiers, Annecy kaj Colombes. La “verda ondo” do klare malfortiĝis. Sed estus grava eraro konfuzi la finon de ondo kun la finon de forto.

Ĉar ĝuste tion montras la mapo de la rezultoj: kie ekologiismo restis tro ligita al favora momento, ĝi retroiris; kie ĝi komencis enradikiĝi en loka regado, en municipa kredindeco kaj en konkretaj transformoj, ĝi rezistis. En Liono Grégory Doucet estis reelektita kun 50,67% kontraŭ 49,33% por Jean-Michel Aulas. En Grenoblo Laurence Ruffin venkis pli klare, kun 56,59% kontraŭ 43,41% por Alain Carignon. Tiuj ne estas flankaj detaloj. Ili montras, ke ekologiisma municipa politiko povas daŭri, eĉ kiam la ĝenerala politika vento fariĝas malpli favora.

La kazo de Bordeaux estas eĉ pli instrua. Pierre Hurmic perdis, sed nur tre mallarĝe: 50,95% kontraŭ 49,05% por Thomas Cazenave. Tia rezulto ne pravigas rakonton pri disfalo. Male, ĝi montras, ke ekologiisma urba politiko restas profunde kredinda, eĉ en urbo kun forta centra aŭ dekstra tradicio. Preskaŭ unu el du balotantoj volis daŭrigi tiun vojon. Tio estas malvenko, jes — sed ankaŭ signo, ke la batalo restas malfermita.

La vera leciono de 2026 estas do ne, ke “la homoj ne plu volas ekologion”, sed ke ekologio sola ne plu sufiĉas kiel abstrakta promeso. Reuters rimarkis, ke kompare kun 2020 mediaj temoj malaltiĝis en la prioritatoj de balotantoj, dum zorgoj pri vivkosto, sekureco kaj geopolitika maltrankvilo gajnis pezon. Tio ne signifas, ke ekologia bezono malaperis; ĝi signifas, ke ekologiistoj devas pli bone montri kiel iliaj politikoj rilatas al ĉiutaga vivo: loĝado, transporto, sano, energio, varmondoj, inundoj, publika spaco.

Kaj ĝuste tie troviĝas unu el la plej valoraj instruoj por verda movado. Le Monde notis plurajn kialojn de la perdoj: la venkoj de 2020 ofte estis tre mallarĝaj; multaj ekologiismaj teamoj ne sukcesis sufiĉe forte konstrui lokajn retojn en civila socio; kaj ili ofte ne sufiĉe bone klarigis la signifon de la transformoj, kiujn ili entreprenis. Kiam urbo estas “ĉiam en laboroj”, sed la loĝantoj ne klare vidas la celon, kontraŭuloj facile prezentas ekologion kiel punan aŭ trudan politikon. Tio estas ne nur komunika problemo, sed strategia.

Por verda retejo gravas diri tion sen memtrompo: oni ne gajnos estonte nur per ĝusteco de la diagnozo. Pri la klimata krizo, pri akvo, pri aero, pri energio, pri varmo en urboj, la ekologiistoj pravas en la esenco. Sed politika vero devas fariĝi socie sentebla vero. Kiam biciklovojoj, malpli da aŭtoj, vegetaligo aŭ ŝanĝoj en la publika spaco ne estas kunligitaj kun tuj videblaj alternativoj, parto de la loĝantaro sentas sin ne konvinkita, sed punata. Tiu kritiko aperis aparte klare en la postelekta analizo pri la perdoj de la verduloj.

Estas ankaŭ alia leciono: ekologiistoj ne plu posedas monopolon pri verda lingvaĵo. Le Monde montris, ke mediaj temoj nun estas reprenataj ankaŭ de aliaj maldekstraj fortoj, kaj eĉ pli vaste en loka politiko. Tio estas parte venko de la ekologiista influo: la ideoj disvastiĝis. Sed ĝi ankaŭ signifas, ke verda politika forto ne povas kontentiĝi pri ĝenerala identeco aŭ simboloj. Ĝi devas montri kio distingas ĝin: kohero inter klimato kaj socia justeco, serioza municipa regado, kapablo transformi urbon sen rompi ĝian socian ligon.

La rilatoj ene de la maldekstro plue komplikis la bildon. Aliancoj kun socialistoj foje faris la ekologiistojn malpli videblaj; interkonsentoj kun LFI en kelkaj urboj, laŭ analizoj cititaj de Le Monde, eĉ mobilizis dekstran aŭ ekstremdekstran kontraŭreagon. Samtempe la pli ĝenerala postelekta pejzaĝo montras maldekstron ankoraŭ fragmentitan, kun miksitaj rezultoj laŭ la urboj. Tio signifas, ke ekologiistoj devas solvi malfacilan ekvacion: resti fidelaj al sia propra profilo, sed samtempe konstrui venkeblajn kaj kompreneblajn aliancojn.

Kaj tamen la tablo ne estas malluma. Reuters atentigis, ke la ekstremdekstro ne sukcesis konkeri la grandajn urbojn, dum maldekstraj aŭ centro-maldekstraj fortoj restis fortaj en gravaj urbaj centroj. Tio montras, ke en urboj daŭre ekzistas larĝa spaco por demokratia, socia kaj ekologia alternativo — kondiĉe ke ĝi estu kredinda, konkreta kaj enradikiĝinta. La afero do ne estas nostalgii pri 2020, sed konstrui la sekvan fazon.

Resume: la ondo malaltiĝis, sed la radikoj ne malaperis. La municipaj elektoj de 2026 ne refutis ekologion; ili testis ĝian maturecon. Kie ekologiismo restis simpla momento, ĝi perdis. Kie ĝi fariĝis praktiko de loka regado, ĝi tenis sin. La sekva paŝo por la verda movado en Francio estas do klara: malpli fidi je momento, pli konstrui enradikiĝon; malpli paroli nur al jam konvinkitoj, pli montri al la tuta urbo, ke ekologia transformo estas ne puno, sed plibonigo de komuna vivo.